دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم نمیتون شکوه کنم

انگاری کوه قصه ها رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگاره بی کسی

یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم

برگه ی تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن نچرخ تا

آروم بگیره یه آدمه شکسته تر